Waarde rockgoden en onderdanen,
Onze eerste recensie is een feit, maar nu ben ik wel eens benieuwd naar wat de buitenwereld denkt over onze twee nummers. Vandaar deze poll…
Laat je stem horen en geef aan welk nummer jij het beste vindt: ‘Into Philosophy’ of ‘(Last Train to) Venice’.
Mattie gaat alvast voor Venice! Nu jullie nog!
PS Chokri, afspraak in 2010?
Ha die Hannes,
Net geluisterd en het is inderdaad wel even door de slechte opnamekwaliteit heen luisteren. Als jullie iets ‘professioneel’ willen met een demo, moet de kwaliteit toch wel iets beter zijn anders – zo weet ik uit ervaring – kiepert de gemiddele A&R manager het ongeacht de kwaliteit van de liedjes het zo de vuilnisbak in.
En dan nu de kwaliteit van de songs. Die vind ik heel behoorlijk voor een beginnende band. Op Into Philosophy hoor ik inderdaad de invloed van The Pixies wel terug. Ik vind dit van de twee tracks ook de sterkste, vanwege het refreintje dat erg catchy is (je hoort bij wijze van spreke het publiek al meezingen) en vanwege het korte en bondige karakter. Zangtechnisch kan ik het – vanwege het geluid – niet zo heel goed beoordelen, maar af en toe zou het (denk ik) ietsjes toonvaster kunnen. Nu is dat geen voorwaarde, want de mooiste muziek komt uit het hart en niet uit perfect getrainde stembanden. Nogmaals, ik kon het door het geluid niet heel goed horen…
Last Train To Venice klinkt wat ‘ouder’. De invloed van CCR hoor je, maar ook meen ik wat Fleetwood Mac en Black Sabbath er in te herkennen. Maar dat zijn vlagen. Persoonlijk vind ik dit nummer iets meer doorsnee. Wel hoor je er het speelplezier in terug en dat werkt aanstekelijk. De zang vind ik op dit nummer weer beter dan op Into Philosophy. Leuk nummer, maar misschien moet er nog ergens iets ‘knallen’ om ‘m iets memorabeler te maken.
In potentie denk ik dat The Chambrangs zeker wel een muzikale aanwinst voor België kunnen zijn. Maar als jullie willen opvallen, moet er in ieder geval een meer heldere opname komen waar mensen iets mee kunnen. En natuurlijk moeten er fans gewonnen worden door veel op te treden! Zoals men hier in Holland meestal zegt ‘de eerste klap is een daaalder waard’. Die eerste klap zit bij jullie wel goed!
groet,
Edgar (die nu toch mooi met Last Train To Venice in zijn hoofd zit, dus eigenlijk is het best aanstekelijk!)
Ha die Hannes,
Net geluisterd en het is inderdaad wel even door de slechte opnamekwaliteit heen luisteren. Als jullie iets ‘professioneel’ willen met een demo, moet de kwaliteit toch wel iets beter zijn anders – zo weet ik uit ervaring – kiepert de gemiddele A&R manager het ongeacht de kwaliteit van de liedjes het zo de vuilnisbak in.
En dan nu de kwaliteit van de songs. Die vind ik heel behoorlijk voor een beginnende band. Op Into Philosophy hoor ik inderdaad de invloed van The Pixies wel terug. Ik vind dit van de twee tracks ook de sterkste, vanwege het refreintje dat erg catchy is (je hoort bij wijze van spreke het publiek al meezingen) en vanwege het korte en bondige karakter. Zangtechnisch kan ik het – vanwege het geluid – niet zo heel goed beoordelen, maar af en toe zou het (denk ik) ietsjes toonvaster kunnen. Nu is dat geen voorwaarde, want de mooiste muziek komt uit het hart en niet uit perfect getrainde stembanden. Nogmaals, ik kon het door het geluid niet heel goed horen…
Last Train To Venice klinkt wat ‘ouder’. De invloed van CCR hoor je, maar ook meen ik wat Fleetwood Mac en Black Sabbath er in te herkennen. Maar dat zijn vlagen. Persoonlijk vind ik dit nummer iets meer doorsnee. Wel hoor je er het speelplezier in terug en dat werkt aanstekelijk. De zang vind ik op dit nummer weer beter dan op Into Philosophy. Leuk nummer, maar misschien moet er nog ergens iets ‘knallen’ om ‘m iets memorabeler te maken.
In potentie denk ik dat The Chambrangs zeker wel een muzikale aanwinst voor België kunnen zijn. Maar als jullie willen opvallen, moet er in ieder geval een meer heldere opname komen waar mensen iets mee kunnen. En natuurlijk moeten er fans gewonnen worden door veel op te treden! Zoals men hier in Holland meestal zegt ‘de eerste klap is een daaalder waard’. Die eerste klap zit bij jullie wel goed!
groet,
Edgar (die nu toch mooi met Last Train To Venice in zijn hoofd zit, dus eigenlijk is het best aanstekelijk!)
bandleden en fans,
als we zouden repeteren op 13 mei, zou teis naar slypskapelle kunnen tuffen met zijn professionele opnameapparatuur. zodoende kunnen we onze hits in een nieuw jasje stoppen. vaarwel, luizige demo’s, zou je dan denken, maar ik vrees ervoor. allicht zal de vhb zaterdag moeten werken, en we kunnen zijn vlammenwerpende leadgitaar absoluut niet missen. daarom: repeteren we zondag 14 mei niet? berre, wees rock ‘n’ roll, spuit je moeder vol heroïne en kots op haar nieuwe permanent en grijp vervolgens die drumstokken.
overigens is mijn column bijna klaar. ik zet hem morgen op de site (of stuur hem naar rudie). iemand zin om die van volgende week te schrijven?
rockie ‘rijmt op het hollands voor iglo’ ijshokkie
Op de repetitie van zondag 31/4 ontbrak Rockie Chambrang. Daar er de avond voordien bij hem thuis zijn verjaardag werd gevierd, stond onze man op het uur van de repetitie op het ritme van ‘into philosophy’ een dweiltje te slaan. Toen Servaas halverwege de repetitie (zoals aangekondigd) zijn makkers verliet, concentreerden zij zich op het muzikale samenspel. Dit samenspel werd wonderwel geperfectioneerd bij het inspelen van een stomende intro voor een nieuw nummer. Deze intro smaakte de vier overgebleven groepsleden zodanig dat er beslist werd om er op een van de volgende repetities verder werk van te maken. Na het uitbarsten van de intro volgt een eerste catchy rif, dat moeiteloos als basis van de song zal worden gehandhaafd. Tekst en zang (inclusief een stuk ‘spoken word’) zijn eveneens al voorhanden. Werk aan de winkel dus voor onze vrienden Rockie en Servie, op een volgende bijeenkomst. De tekst (onder voorbehoud) geef ik onze fans hier nu al mee, een opname (waarschuwing: alweer barslechte opnamekwaliteit) van de pompende intro volgt misschien nog.
One Mississippi, two Mississippi-trees
Can you feel
the power of a tree
with his roots in the water
that is flowing to the sea
(x2)
spoken word:
The water ‘s rippling fast
or streaming slow
but it goes for ages
and the trees don’t care
About what people do
and what they don’t
and how many times
all the bastards swear
ref:
There is a forest
and we have to fit in
but nature is a place
where no one ever has been.
Verder valt onze fans nog mee te geven dat er op de repetitie een ontspannende aardbeienjam-sessie gehouden werd rond de misschien wel bekendste song van Pennywise: Bro Hymn, en dat telkens we onze hit ‘into philosophy’ oefenen, die beter en beter gaat klinken.
Rockende groeten aan al onze fans, en tot de volgende!
Berre Chambrang